Een klein moment

Een klein moment

Voorzichtig open ik de deur van de slaapkamer. Terwijl ik mijn best doe zo min mogelijk geluid te maken, loop ik naar binnen om te kijken of je al wakker bent. Want ook al ben je inmiddels de tachtig gepasseerd, je hebt een buitengewoon goed gehoor en ik wil je niet wakker maken.

Je ogen zijn gesloten, je bent nog in diepe slaap. Waarover zou je dromen? Over vroeger? Over hoe het vroeger was, met je gezin, je man, de wereld om je heen?

Ik verlaat geruisloos de kamer en laat je dromen.

Later kom ik terug, nu zijn je ogen open en ben je wakker. Terwijl ik je rustig begroet met een ‘Goedemorgen, heeft u lekker geslapen?’ vangen mijn ogen je blik, gemoedelijk en tevreden kijk je me aan en beantwoord je half mijn vraag.

Tijdens de zorg laat je alles gebeuren: het wassen, aankleden, gereed maken voor de dag.

Vriendelijk glimlachend kijk je me aan en mompel je in jezelf, in je eigen wereld. Flarden van zinnen, niet-bestaande woorden.

Straks, wanneer de dag verder vordert en er bedrijvigheid is in de huiskamer, zal je druk in de weer zijn. Even snel een kopje koffie of thee en dan weer opstaan, je wilt de kopjes opgeruimd hebben.

Een medebewoonster vraagt om mijn hulp en jij wil toesnellen om mee te helpen. Daar zie ik een glimp van de vrouw die je vroeger was. Een vrouw, moeder van vier, verpleegkundige. Hard werken zit in je aard en dat is te zien.

Je hebt dementie en stukje bij beetje verdwijnen de herinneringen, de herkenning, langzaam maar zeker verdwaalt je eigen ik, je leeft steeds meer in je eigen wereld.

Wat kan ik voor je doen, om ervoor te zorgen dat je je fijn voelt? Dat je je eigen ik weer eventjes terugvind? Dat de twinkeling even terug is in je ogen? Wat is voor jou belangrijk, waardevol, vertrouwd?

Een verzorgd uiterlijk, daar voel je je fijn bij. Mooie kleding, enkele sieraden, de haren netjes gekapt. Jouw vaste rituelen. Ik neem je mee en ga met je aan de tafel zitten in je slaapkamer, rustig, zonder anderen om ons heen. Uit de kast pak ik het etuitje met je eigen spulletjes.

‘Kijk eens, uw poeder-parels van Oriflame.’

Je ogen stralen, ik zie herkenning en blijdschap. Je glimlacht blij, reageert verheugd op mijn vraag: ‘Zal ik u opmaken?’

Ontspannen zit je in de stoel, je ogen gesloten en nog steeds glimlachend laat je je opmaken. Eerst de poeder, met de kwast strijk ik over je gezicht en tussendoor open je je ogen: ‘Fijn!’ zeg je tegen me.

Daarna wat oogschaduw, tot slot de mascara. Geconcentreerd probeer je ze stil mogelijk te zitten terwijl ik voorzichtig het borsteltje langs je wimpers haal. Tot slot nog wat lipstick en we zijn klaar.

We lopen naar de spiegel samen en daar kruisen onze blikken: Intens gelukkig kijk je me aan.

Het dementieproces gaat steeds verder, dat is onvermijdelijk. Als we over 5 minuten terug zijn in de huiskamer, ben je het vast weer vergeten.

Maar voor nu, voor dit kleine moment, voel je je intens gelukkig door iets wat je nog steeds kent, wat bij jou hoort, wat vertrouwd en waardevol is. Iets wat jou jóú maakt.

Zorgen is zó veel meer dan alleen iemand wassen, aankleden.

Zorgen is ook iedere dag weer proberen iemands ogen te laten twinkelen…

Een reactie plaatsen