Het onvermijdelijke vergeten

Het onvermijdelijke vergeten

Wanneer vergeten het onvermijdelijke blijkt te zijn

Je verzameling kostbare herinneringen langzaam oplost in het niets

Je de woorden soms kwijtraakt om te vertellen wat je zo graag wilt zeggen

 

Als je de weg kwijt bent en naar huis wilt

Overmand door emoties en het niet meer begrijpen

Stille tranen wanneer je rouwt om jouw verdriet

 

Je ’s nachts de slaap maar niet kunt vatten

Door de mistige nevel in je hoofd

Wanhopig proberend je puzzelstukjes een plek te geven

Maar te veel stukjes mist om te begrijpen

 

Hoop ik dat je mij toe wilt laten in jouw wereld

Voorzichtig je broze vertrouwen wilt geven

En mijn reikende hand pakt die jou de weg wijst

 

Mijn troostende arm om je heen je geruststelt

En de blik in mijn ogen je begrepen laat voelen

Zodat je op mij durft te steunen nu je zo kwetsbaar bent

De nevel in je hoofd wordt verdreven

En je prachtige lach weer tevoorschijn komt

Een reactie plaatsen