Golven

Golven

Soms wandel je door de gangen. Kalm en gestaag, met kaarsrechte rug. Je hoofd trots omhoog en je handen op je rug.
Een juf, zoals je vroeger altijd was. Kalm, geruststellend en onwankelbaar. Jouw leerlingen hadden het met jou getroffen, dat weet ik zeker.
Als ik je dan zo zie lopen, krijg ik als vanzelf een glimlach op mijn gezicht.
Zo is het goed, ik zie dat je je fijn voelt en dat doet me goed.
Ik zou willen dat je je altijd zo kon voelen.

Maar helaas is dat niet jouw realiteit.
Vaker zie ik angst in je ogen, paniek.
Het niet meer begrijpen van wat er met je aan de hand is.
Je wéét dat het niet meer gaat zoals vroeger, je hoofd is in de war waardoor je de weg kwijtraakt, waardoor je jezélf kwijtraakt.
“Ik weet het niet meer, hoe kan dat nou…blijf je bij me alsjeblieft?”
Je ogen smeken om mijn hulp en snijden door mijn ziel.
“Ik ben hier, ik blijf bij je. Het komt goed, ik help je wel.” Ik kijk je aan en hoop dat ik dezelfde geruststellende kalmte uitstraal als die jij uit kunt stralen als je je fijn voelt.
Ik neem je bij de arm en samen wandelen we door de gang.
Ons tempo is kalm en gestaag, jouw ritme.
Je ademhaling wordt rustiger, de blik in je ogen wordt zachter.
Mijn nabijheid helpt je op dat moment de weg te vinden, gelukkig.

Later zijn we in de huiskamer en drinken we een kopje koffie samen. Ik zit bij je, gewoon naast je maar ik zie de ontreddering terugkomen.
“Zuster…”
Ik probeer je gerust te stellen met woorden, terwijl ik achter je ga staan.
“Doe je ogen maar dicht en probeer te ontspannen. Haal maar eens diep adem.”
We ademen samen rustig in en uit, jij gaat nu mee in mijn ritme en terwijl ik je schouders masseer, zit je met gesloten ogen voor me en voel ik de spanning uit je lijf vloeien.

En zo gaan we samen de dag door, als de golven van de zee.
Soms zijn de golven klein en gemakkelijk te overwinnen samen. Op die dagen ga ik naar huis met een gevoel van lichte euforie, omdat het goed met je gaat.
Vaker zijn de golven hoog, is de zee woest en moeilijk te bedwingen. Gaan we soms even kopje onder.

Op die dagen kan ik balen omdat het boven blijven niet lukte.
Vervloek ik de ziekte die jou kopje onder laat gaan.
Iedere dag opnieuw is het zoeken, proberen, worstelen en overwinnen.
Op sommige momenten overwinnen we niet, hoe hard we ook ons best doen.
En op die momenten moet ik genoegen nemen met de gedachte dat ik altijd mijn best zal doen om je niet kopje onder te laten gaan, nooit je hand los zal laten in de hoge golven.
Ik zal altijd blijven proberen…

Een reactie plaatsen